Op 12 maart
1920 kwam als wijkverpleegster in Arnemuiden werken zuster A.P.A. v/d Klooster.
De oudere generatie zal zich haar nog wel kunnen herinneren. Ze heeft jarenlang
gewoond aan de Molenweg 20.
Reeds aan
het begin van haar loopbaan werd ze geconfronteerd met vele problemen. Zo kwam
de ziekte tuberculose erg veel voor. Doordat er tevens veel gezinnen in één
woning woonden, kon deze ziekte zich makkelijk onder de mensen verspreiden. Ook
was er in die tijd nog geen riolering, leidingwater en ook aan verlichting in
de huizen ontbrak nogal het één en ander. Gelukkig is in de jaren 30 hierin
veel verbetering gekomen.
In de loop
der jaren wist zuster v/d Klooster vele contacten te leggen bij de doktoren in
Middelburg en kwamen de T.B.C. patiënten onder controle te staan bij het
consultatiebureau.
Jammer was
het, dat niet alle mensen van deze ernstige ziekte genazen en kwamen te
overlijden.
Anderen
konden in huisjes, die op een draaiplateau in de tuin stonden, altijd in de zon
en de buitenlucht liggen, waardoor velen alsnog genazen. Tijdens het bezoeken
van haar patiënten sprak de zuster ook over goede voeding zoals melk, groente
enz. Door de grote armoede konden vele mensen zich die goede voeding niet veroorloven
en door een kleine vergoeding van de instantie “Draagt elkanders lasten” konden
de mensen betere voeding kopen.
Eind jaren
30 was er gelukkig veel verbeterd, maar als er iets niet ging zoals de zuster
het graag wilde, ging ze richting stadhuis naar de burgemeester om alles eens
goed op een rijtje te zetten.
Ze moet in
deze tijd een erg sterke gezondheid hebben gehad, want bij bevallingen werd
eerst de zuster gewaarschuwd, die op haar beurt, indien nodig, de dokter liet
waarschuwen. Bij een geboorte in Kleverskerke liep ze vaak midden in de nacht
door de binnenwegen. Fietsen kon ze
niet en ze heeft altijd haar patiënten te voet bezocht. Dat ook het menselijk
lichaam zijn grenzen kent, heeft ze helaas tijdens de oorlogsjaren gemerkt.
Arnemuiden was overspoeld met vluchtelingen en er braken besmettelijke ziektes
uit. Een bekend voorbeeld hiervan was tyfus. De tyfus patiënten lagen in een
barak bij elkaar. Helaas is de eens zo
sterke zuster toen overwerkt geraakt en kon ze een tijdje haar werk niet aan.
Gelukkig kwam er toen hulp. Zuster Verstraete kwam als eerste en later als
tweede ook nog zuster Davidse. Op de periode na, dat ze overwerkt was, is ze de hele oorlogstijd op haar post gebleven.
Ook toen bleef ze haar patiënten bezoeken en als ze door een Duitser ’s nachts
aangehouden werd en ze zich moest legitimeren zei ze ; “Krankenschwester”( dit
was natuurlijk ook te zien aan haar uniform) en mocht ze haar weg vervolgen.
Tijdens de oorlogsjaren zat het huis aan de Molenweg vol met vluchtelingen.
Zelf was ze niet bang, maar als iemand uit Vlissingen aangaf, daar niet langer
te durven blijven zei ze:”Ik heb nog wel plaats voor een paar personen”.
Tijdens de beschietingen en de bevrijding in november 1944 zaten de mensen
zoveel mogelijk in kelders. Gelukkig had het huis naast de zuster een kelder en
terwijl iedereen daar met angst en beven de bevrijding afwachtte, stond zij in
de keuken voor eten te zorgen.
Toen in
1945 eindelijk alle Duitsers uit ons land verdreven waren, wist ze, dat ze niet
lang meer haar werk als wijkverpleegster zou kunnen voortzetten. Ze was geboren
in 1891 en als wijkverpleegster moest je op 60-jarige leeftijd met pensioen. In
1951 was het dan zover. Als dank voor haar vele werk en haar betekenis voor de
gemeente Arnemuiden is ze in 1951 in het verenigingsgebouw geridderd. Ze heeft
de ridderorde aanvaard, maar bescheiden als ze was, was dit voor haar niet
nodig geweest. Met haar opvolgster zuster van Donk had ze een goede band en als
die ziek of met vakantie was, vond ze niets fijner dan haar witte schort weer
aan te doen om waar te nemen.
Ook aan het
waarnemen voor zuster van Donk kwam op een gegeven moment een einde, wegens
haar leeftijd en gezondheid. Nadat ze nog verscheidene jaren van haar pensioen
had genoten is ze in februari 1972 overleden.
Geschreven
door: Riet Stroo- van de Ketterij en Ko Stroo